23 окт 2018 в 21:08 — 9 месяцев назад

Дарога ў заўтра


Дарога ў заўтра



Знакамітырасійскі паэт Леанід Дзербянёў выказаўся адназначна: “Есть только миг между прошлым и будущим – именно он называется жизнь”.Такім чынам, дарога ў заўтра, у будучыню ляжыць праз усё наша жыццё. А народны пісьменнік Беларусі Васіль Быкаў зусім не выпадкова сваю кнігу ўспамінаў назваў вельмі трапна: “Доўгая дарога дадому”, бо шлях у заўтра вядзе перш за ўсё да роднага парога, не можа мінуць малой Радзімы, без якой нельга ўявіць і усю нашу вялікую Айчыну – Рэспубліку Беларусь.


Кожны з нас з першых імгненняў існавання на зямлі крочыць па сваёй асабістай дарозе ў заўтра, пераадольваючы шматлікія перашкоды, рухаючыся згодна з мудрай лацінскай прымаўкай “Perasperaadastra!” (“Праз церніі да зорак!”). Гэты шлях у будучыню немагчымы без добрасумленнай паўсядзённай працы, якая прыносіць матэрыяльны дабрабыт і маральнае задавальненне. З невялікіх цаглінак здабыткаў у працы і жыцці асобных грамадзян складаецца ўся эканамічная і культурная веліч, духоўная моц нашай любімай краіны – Беларусі.


Вельмі важная пры руху па дарозе ў заўтра ўпэўненасць у дасягненні пастаўленых мэт, нягледзячы на наяўнасць, здавалася б, на першы погляд, зусім непераадольных цяжкасцей. Менавіта таму ў 1992 годзе мне ўдалося ўпершыню ў Беларусі стварыць на рэгіянальным узроўні, у Лепелі, асобную рэдакцыю мясцовага радыёвяшчання як дзяржаўную ўстанову, юрыдычную асобу, а ў 1997 годзе таксама ўпершыню ў нашай краіне пашчасціла ўзаконіць як асобную дзяржаўную арганізацыю, юрыдычную асобу рэдакцыю мясцовага тэлерадыёвяшчання, калектыў якой потым на працягу больш за 10 гадоў, працуючы пад маім кіраўніцтвам як галоўнага рэдактара, быў амаль поўнасцю гаспадарчаразліковым па выніках дзейнасці, паколькі не толькі паспяхова выконваў функцыі дзвюх асобных сродкаў масавай інфармацыі – праграм эфірнага тэлебачання і радыёвяшчання, а і ўдала займаўся аказаннем платных паслуг насельніцтву, прадпрыемствам і ўстановам, зарабляў больш за 90 працэнтаў неабходных фінансавых сродкаў на сваё існаване. Падобныя дзяржаўныя творчыя суполкі затым былі створаны і ў іншых рэгіёнах краіны. Гэта ўмацавала інфармацыйную бяспеку Рэспублікі Беларусь. Менавіта аб гэтым я, прынамсі, распавёў ў артыкуле “Раённае тэлебачанне і культура”, які быў надрукаваны ў рэспубліканскім часопісе “Информационный бюллетень Администрации Президента Республики Беларусь” (№6 за 2002 год). Дарэчы, як паведаміла БЕЛТА, Аляксандр Лукашэнка ў красавіку 2018 года ў час сустрэчы з кіраўнікамі і калектывамі буйнейшых дзяржаўных сродкаў масавай інфармацыі адзначыў, што на першы план у сучасным свеце выходзяць не ўзброеныя сутыкненні, а інфармацыйныя войны:”СМІ ператварылі ў зброю. І гэтая зброя мацней, чым ядзерная”.


Дарога ў заўтра часам бывае вельмі небяспечная, калі пытанне паўстае зусім рубам (згодна з Гётэ “Быць або не быць!”) у сучасных умовах рыначнай эканомікі, жорсткіх умоў канкурэнцыі паміж людзьмі і нават дзяржавамі. Таму трэба заўсёды быць мужным, рашучым, змагацца ў любых абставінах. У гэтых адносінах сімвалічным для мяне стала здарэнне, якое напаткала, калі я яшчэ быў школьнікам-старшакласнікам. Немагчыма было тады ўявіць лета без адпачынку на беразе возера ці рэчкі. Вадзяная прахалода бадзёрыла, пазбаўляла ад наступстваў сонечнай спёкі і працоўнай стомы па дапамозе бацькам па падсобнай вясковай гаспадарцы.Аднойчы наведаў возера Оч, якое раскінулася ўздоўж маёй роднай вёскі Аношкі, але не ўлічыў неспрыяльныя ўмовы надвор’я, пераацаніў сябе як плыўца і, няспешна перамяшчаючыся па воднай паверхні разам з хлопцамі-аднавяскоўцамі, непрыкметна нават для самога сябе аказаўся на вельмі вялікай адлегласці ад берага. Калі выпадкова азірнуўся, то ўбачыў яго абрысы, што ўжо губляліся дзесьці ўдалечыні. Усвядоміў, што яшчэ ніколі так далёка не заплываў. На шчасце, у гэты момант не запанікаваў, а, наадварот, максімальна мабілізаваўся і моўчкі, нічога нікому не кажучы, паплыў у зваротным напрамку.Рухацца насустрач моцнаму ветру і высокім водным хвалям было вельмі цяжка. Размеранна працаваў рукамі і нагамі. Стараўся не збіць дыханне, не хапануць ротам азёрнай вады. Аднак нягледзячы на ашчаднасць у расходаванні фізічных сіл, яны ўсё ж паступова пачалі мяне пакідаць. А ў маёй свядомасці пульсавала толькі адна-адзіная думка, што трэба з апошніх сіл рухацца наперад, паколькі толькі ў гэтым маё выратаванне. Ногі паступова дранцвелі, апускаліся ўсё глыбей у водную таўшчыню, рукамі ж я працягваў яшчэ раз-пораз перабіраць, гарнуць ваду. Але вось, здаецца, усё…


Ды што гэта?! Самымі кончыкамі пальцаў ног я дастаў цвёрдае дно, а мой засмяглы рот узняўся над воднай паверхняй. Няспешна аддыхаўся, хапаючы паветра ў прамежках паміж высокімі хвалямі, што перакатваліся цераз мяне. Узнавіў страчаныя сілы. Супакоіўся, няспешна выйшаў на бераг возера…


Сімвалічным для мяне стала для ўсведамлення дарогі ў заўтра, у будучыню і знаходжанне неяк на лячэнні ў шпіталі. Трапіў на бальнічны ложак, бо абвастрылася хвароба нырак. Пакуль праходзіў курс рэабілітацыі, узнаўлення здароўя, добра пазнаёміўся з суседзямі па палаце. Аднак праз пэўны час, здаецца, нагаварыліся ўдосталь і сталі пераважна ляжаць моўчкі, кожны думаў пра сваё або чытаў кнігу ці газету. Нас было чацвёра ў палаце, ды раптам даставілі на “хуткай дапамозе” пятага хворага.


- Добры дзень! – бадзёра звярнуўся да нас незнаёмец даволі сталага ўзросту, якому на выгляд можна было даць крыху больш за шэсцьдзесят гадоў. – Што насы павесілі, панурыліся?! Хвароба – не воўк, у лес сама не збяжыць! Так што з ёй трэба ўвесь час змагацца, не паддавацца адчаю і перш за ўсё падтрымліваць у сябе аптымістычны настрой, бо гэта – лепшыя лекі!


І, пасля невялікай паузы, калі параканаўся, што яму ўдалося нас крыху заінтрыгаваць, прадоўжыў:


-- Няўжо не чулі гісторыю пра дзвюх жаб, якія патрапілі ў банку са смятанай?! Адна з іх вырашыла: “Гэта ўсё, канец!” і адразу патанула, а другая працягвала змагацца і, пакуль былі сілы, малаціла смятану лапкамі, старалася трымацца на паверхні, да апошняга не губляла надзею на выратаванне. А смятана тым часам гусцела, частка яе ператварылася ў камяк масла, на які жаба абаперлася і выскачыла з банкі, выратавалася.


Пасля гэтых слоў насельнікі бальнічнай палаты заварушыліся, пачалі абмяркоўваць пачутае.


- Наш арганізм здольны перамагчы любую хваробу, - працягваў “аптымістычны” хворы. – Трэба толькі мабілізаваць яго ўнутраныя рэзервы. Я не хачу нікога палохаць, але заўважыў, што калі каго ахоплівае дэпрэсія, то ён хутка памірае. Давайце ўспомнім дзевяностыя гады дваццатага стагоддзя. У час таго вялікага “пералому” многія зыйшлі з жыцця, бо паддаліся стрэсу, перасталі змагацца. Таму калі хочаце жыць – думайце толькі пра станоўчае, верце ў лепшае заўтра, як у Бога.


- Лёгка вам гаварыць, -- адазваўся мой сусед па палаце. – Мне ўжо пяцьдзесят гадоў, а ў мяне “ні кала, ні двара”, паколькі давялося развесціся з жонкай, пакінуць ёй кватэру і амаль усю маёмасць. Дзеці ўжо дарослыя. Прытым я не маю шкодных звычак, ніколі не захапляўся тытунём і не злоўжываў гарэлкай, аднак што добрага мяне чакае ў будучыні?!


-- Ну, “зацягнуў Лазара”, які “ён забыты, закінуты”, -- не супакойваўся наш новы суразмоўца. – Думаеш, я не разводзіўся з жонкай, не шукаў лепшай долі?! Зірні навокал - колькі нармальных жанчын яшчэ можна ўбачыць. Толькі выбірай! І нечага шкадаваць аб мінулым. Як любіла паўтараць мая маці, што пражыла больш за сто гадоў: “Самая апошняя справа – чакаць, даганяць або шкадаваць!” Таму ёсць цвёрдае жыццёвае крэда для сапраўдных мужчын і жанчын: “Заўсёды наперад – ніколі назад!”


Невядома да чаго б яшчэ дагаварыўся наш пяты хворы, каб раніцай наступнага дня ўрач не перавёў яго ў іншае аддзяленне бальніцы. Аднак усё ж я заўважыў, што нават і тое, што ён паспеў сказаць, стала для маіх суседзяў па палаце крыніцай для разваг, цікавай інфармацыяй да роздуму.


Мікалай ГАРБАЧОЎ


(гэтае апавяданне журы конкурсу “Ліга аўтараў-2018”, які быў сёлета арганізаваны ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі” і РГА “Белая Русь” пры падтрымцы Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь і Выдавецкага дома “Звязда”, ацаніла ў 8 балаў)

Промотров сегодня: 1 ,за неделю: 12, всего: 1510



23 окт 2018 в 23:27 — 9 месяцев назад



24 окт 2018 в 01:39 — 9 месяцев назад

Николай, это ты утром и вечером трындел гнусавым голосом????? Ты извини, но ведущий из тебя как из слона космонавт. Это же надо было так читать поздравления, что казалось слушаешь никролог. А фонотека у вас из 3 песен состояла которые обновлялись раз в пол года??? Кто её собирал? Утром и вечером 7 дней в неделю. Плыл по городу запах сирени я до сих пор помню. Благодаря вам я ненавижу радио.

1


24 окт 2018 в 06:41 — 9 месяцев назад

Василина, голос явно не Левитана, вещание велось, основные новости сообщались. Вот не помню, на каком языке. Если не ошибаюсь, на русском с белорусским акцентом. У меня остались приятные воспоминания и улыбку. За такую зарплату вы что, DJ хотели? Да и сама радиоточка стоила копейки. Помню, радио не слушала, а за радиоточку платила пару лет. Молодёжи, может, и неинтересно было, а "пенсюкам ", как ты выражаешься, было само то. Помню, интересно было Севу Новгородцева по ночам ловить, там передавали новые записи зарубежных групп. Радиоприёмник ВЭФ с этим отлично справлялся. Правда, глушилки ставили.

2


24 окт 2018 в 09:55 — 9 месяцев назад

! Комментарий удалён автором темы

1


24 окт 2018 в 09:57 — 9 месяцев назад

Лилия! Вы написали: "Вот не помню, на каком языке. Если не ошибаюсь, на русском с белорусским акцентом". Весь дикторский текст на районном радио с сентября 1986 года и где-то до 2005 года ( а с июля 1997 года и вплодь до 2005 года и на лепельском эфирном телевидении) был только на БЕЛОРУССКОМ ЯЗЫКЕ. В этом отношении мне вспомнинается одно из совещаний с руководителями СМИ, которое состоялось в Витебске ещё в 1988 году в Комитете по телевидению и радиовещанию Витебского облисполкома, на котором один из руководителей Витебского обкома Компартии Беларуси предупредил редакторов районного радио, что если по районному радио в дикторском тексте прозвучит хотя бы одно слово по-русски, то этот редактор пусть сразу пишет заявление об увольнении с работы (кстати, в 60, 70, 80 -х и вплодь до 90-х годов во всех районных газетах БССР, в том числе и лепельской районной газете, всё печаталось лишь на белорусском языке, фактически не допускалась публикация ни одного слова по-русски). Просто тогдашнее руководство КПБ строго следовало так называемой "ленинской национальной политике", считало, что когда по радио (как республиканскому, областному, так и районному) звучит дикторский текст на белорусском языке, это уравновешивает происходившую трансляцию на русском языке многих выступлений, интервью и т. д. . сохраняет белорусский язык в повседневном обиходе населения, в быту, не ведёт к искусственной, насильственной русификации, фактической ликвидации самобытной белорусской национальной культуры, языкового калотита и красоты (поскольку многие белорусские слова дословно по смыслу вообще невозможно перевести на русский язык), народных традиций и обрядов, корни которых уходят в глубину тысячелетий (тем более. что тот же русский яык и русская народная культура фактически существуют лишь где-то 500-700 лет).


Притом мне особенно сейчас бывает смешно читать, когда кто-то пытается обвинять тогдашнюю КПБ в будто бы проводимой в то время "гвалтоўнай" русификации, в то время когда в 1983 году так называемые "классики" белорусской литературы, игнорируя отрицательное решение Приёмной комиссии, грубо нарушив Устав писательской организации. приняли в члены Союза писателей БССР русскоязычную Светлану Алексиевич ( которая, кроме всего прочего, неоднократно презрительно, оскорбительно высказывалась о белорусском языке), а в 2015 году последователи этих "классиков" из нынешнего Союза белорусских писателей "протолкнули" Светлану Алексиевич на получение Нобелевской премии по литературе.

3




Авторизуйтесь, чтобы оставить комментарий




НА ГЛАВНУЮ